Poets Missing: “Καθώς περνάς από δωμάτιο σε δωμάτιο”
Οι Poets Missing αυτοσχεδιάζουν με αφετηρία ένα αγαπημένο ποίημα του Αντώνη Φωστιέρη γύρω από την απουσία και την προετοιμασία για την απώλεια.
Οι απρόσμενες και ανεπιτήδευτες υφές που πλάθει ο Tim Ward με το λάπτοπ του, οι πολύπλευρες αναζητήσεις της Δώρας Παναγοπούλου στο πιάνο και στη φωνή, οι ρηξικέλευθοι πειραματισμοί του Βασίλη Τζαβάρα στην κιθάρα, το ανορθόδοξο και γυμνό μαντολίνο του πάνου κανελλόπουλου και η delta harp του Joris Beets, ένα όργανο που επαναπροσδιορίζει τον τρόπο που βλέπουμε την άρπα, συναντούν το ποίημα του Φωστιέρη και συνδιαλέγονται μαζί του. Κι αν συναντήσετε κάπου νύξεις για τον Ιωάννη Σεβαστιανό και τον Lou Reed, για καλό θα είναι.
Δώρα Παναγοπούλου (πιάνο, φωνή, electronics)
Βασίλης Τζαβάρας (κιθάρες)
Joris Beets (delta harp)
Tim Ward (live electronics, visuals)
πάνος κανελλόπουλος (μαντολίνο)
Η Δώρα Παναγοπούλου συνθέτει, παίζει πιάνο και διδάσκει μουσική με άξονα τις δημιουργικές μουσικές πρακτικές. Στη μουσική της αντλεί όλο και περισσότερο από την ηλεκτροακουστική και την αυτοσχεδιαζόμενη μουσική. Συνθέτει συχνά για τα μέλη της Spiza, της οποίας είναι ιδρυτικό μέλος.
Ο Βασίλης Τζαβάρας είναι μουσικός, τραγουδιστής, συνθέτης, αυτοσχεδιαστής και δάσκαλος μουσικής. Από το 1993 μέχρι σήμερα δραστηριοποιείται στην αθηναϊκή σκηνή με τα συγκροτήματαOccasional Dream, Take the money and run, Project 37, 4+1, The Storyville Ragtimers και Dear Lou. Συνθέτει μουσική για το θέατρο κι έχει εκδώσει επτά προσωπικούς δίσκους.
Ο Joris Beets παίζει άρπα και αυτοσχεδιάζει. Είναι σχεδιαστής και εφευρέτης της Delta Harp, ενός μουσικού οργάνου που αλλάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε την άρπα. Είναι μέλος του συνόλου αυτοσχεδιαστικής μουσικής Orchestra Elastique, παίζει συχνά σε χώρους που φιλοξενούν αυτοσχεδιαζόμενη μουσική στο Λονδίνο και τα τελευταία χρόνια περνά τα καλοκαίρια του στη Σέριφο.
Ο Tim Ward ασχολείται με την ηχητική τέχνη και τη σύνθεση ηλεκτρονικής μουσικής. Η συνθετική του δραστηριότητα επικεντρώνεται στην ηλεκτροακουστική μουσική, στον συνδυασμό ακουστικών οργάνων με ζωντανή ηλεκτρονική επεξεργασία και στη δημιουργία ηχητικών εγκαταστάσεων μέσω υπολογιστή. Είναι μέλος της Spiza και των Medea Electronique.
Ο πάνος κανελλόπουλος μελετά και παίζει μαντολίνο με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους. Κι όταν δεν παίζει μουσική, ερευνά, γράφει και διδάσκει προσπαθώντας να φέρει τη μουσική παιδαγωγική σε συνομιλία, μεταξύ άλλων, με την πολιτική φιλοσοφία.
Φωτογραφία: Μέντωρ Δρακούλης
H μάνα μου αύριο
Μήνες και χρόνια
Χρόνια πια συνήθισα
Καθώς σε βλέπω εδώ μπροστά μου να φαντάζομαι
Πώς θα ’ναι άραγε όταν αύριο
Πάψω στ’ αλήθεια να σε βλέπω. Και συνήθισα
Να ζω το σήμερα σα θύμηση του άλλοτε
Με νοσταλγία παρόντος, τέλεια φθίνοντος,
Αφού όσο μέλλον σου απομένει
Όχι αργότερα
Ήδη από τώρα λάμπει αθέατα
Παρελθόν.
Έτσι συνήθισα
Καθώς περνάς από δωμάτιο σε δωμάτιο
Και σκουντουφλάς και συγυρίζεις μες στα μαύρα σου
Να ’σαι η σκιά που στην ανάμνηση μειλίχια
Ίδια η φωνή σου χαμηλή κι όταν με μάλωνε
Ποιος θα ξεχάσει το καρφί του ποιος το χάδι του
Ώσπου γερόντιο ρουφηγμένο κι αφτιασίδωτο
Μούμια μωρού να ολολύζει
Απ’ τις φασκιές.
Με αυτοσχέδιες ασκήσεις πια συνήθισα
Να κλαίω για σένα ζωντανή κι ότι αναχώρησες
Όμως μετά τί φωταψίες αναστάσεως
Καθώς σε βλέπω εδώ μπροστά μου και φαντάζομαι
Πως απ’ το αύριο γυρνάς γιατί μ’ αγάπησες
Γιατί σ’ αγάπησα κι εγώ, κι αυτό το αύριο
Θα περιμένει λίγο ακόμη – αυτό που αύριο
Καθώς σε βλέπω εδώ μπροστά μου και φαντάζομαι
Θα λάμψει γύρω σου απροκάλυπτα
Παρόν.
Αντώνης Φωστιέρης